Stel je wilt je schaduwkant ontmoeten ...

Gepost door Bärbel op 27 Nov '12 om 00:33

LadyBird counselling… wees dan goed voorbereid.  Een geschikte uitrusting - met kaart, zuurstof-fles en duikpak - is handig. Het schaduwmonster zit namelijk diep verstopt op de grond van je zielezee. Ver weg van het zonlicht en van je bewustzijn.

Hoe kwam het op de zeebodem terecht ? 
Daarvoor moeten wij het hebben over de psyche. Oeps, psyche? Ik leg het uit.
Onze psyche is het geheel van ons denken, voelen, willen en handelen. Onze psychische structuur ontwikkelt zich voortdurend door onze ervaringen, overtuigingen en handelingen. Ze vormt zich in wisselwerking met onze omgeving. Ze bepaalt hoe wij in het leven staan. 
Je kent het, sommigen hebben een gezonde psyche, sommigen op dit terrein een ‘storing’.

Voor een gezonde psyche is het nodig dat je al als baby en klein kind – dus vanaf je prille begin in de warme moederbuik - het vertrouwen ervaart dat je hulp, steun en bescherming krijgt van je moeder. Je basisbehoeftes  wil je vervuld krijgen, want alleen, zonder hulp red je het nog niet. Maar niet veel later wil jij je ook losmaken van je moeder. De wereld verkennen, dingen zelf doen. 

Jouw jonge psyche heeft een gezonde afwisseling nodig tussen het ervaren van steun en structuur en het vrij gelaten worden. Zo kan zij zich stabiel ontwikkelen. Een voorwaarde om later gezonde relaties aan te kunnen gaan, waarin wederzijdse ondersteuning en persoonlijke vrijheid elkaar aanvullen. Constructieve symbiose en echte autonomie zijn dan tegelijkertijd mogelijk.

De omslag 
Je kent zeker het soort kleine kinderen die ons vertederen met hun glimlach, hun puurheid en onschuld. Kleine engeltjes! Nog helemaal zichzelf en vol vertrouwen in het leven. Tot dat zij in de loop van het opgroeien pijnlijke dingen meemaken. Gemis aan warmte en steun van de ouders. Uitgelachen of gepest worden. Niet erkend worden in de eigenheid. Lichamelijk geweld of seksueel misbruik. Ruzie tussen de ouders. Het verlies van dierbaren door ziekte of dood. Noem maar op.

Iets daarvan kennen wij allemaal. Het zijn levenservaringen waardoor wij – als ze te zwaar en heftig zijn – trauma’s oplopen. We maken een situatie mee, kort durend of lang aanhoudend, die ondragelijk veel stress veroorzaakt. Het overkomt veel meer mensen dan we denken.

Dus het kan een existentieel trauma zijn dat we meemaken - je leven en gezondheid worden bedreigt (overval, aanrijding, verkrachting, natuurramp). Het kan een verliestrauma zijn - je verliest iemand met wie je een diepe emotionele band hebt opgebouwd. 
Het kan een symbiose- of bindingstrauma zijn - als jong kind lukt het je niet een gezonde symbiose met je moeder op te bouwen, een binding met je vader. Wat je als kind ook probeert, je slaagt er niet in. Je moeder, of je vader, is dan meestal zelf getraumatiseerd  en kan geen gezonde binding aangaan. Zij zijn emotioneel niet beschikbaar voor jou. Een emotionele binding met hun kind zou betekenen dat zij weer in aanraking komen met hun eigen pijnlijke traumagevoelens. (Franz Ruppert -  Symbiose en Trauma)

Door zulke traumatische ervaringen voelen wij ons onveilig en onmachtig. We verliezen het vertrouwen in het leven en in ons zelf. We herinneren ons allemaal het nieuwsbericht van de twintigjarige Twentse jongen Tim die na jarenlang pesten zelfmoord pleegde.
Onze psyche loopt kwetsuren op die wij diep wegstoppen. De pijn is te groot! Wij willen door deze zware ervaringen niet meer gestrest en lastig gevallen worden. Wij stoppen onze gevoelens weg om te kunnen overleven. Heel begrijpelijk!

Maar de kwetsuren willen geen weggestopt leven leiden. Zeker niet als de bedreiging voorbij is. ‘We zijn toch een deel van jou!’ is hun kreet. Omdat wij geen gehoor aan ze geven, gaan ze zich opblazen tot monsters, in de hoop dan wel gezien te worden. Ze vallen ons lastig in dromen, door herinneringsflitsen of lichamelijke ongemakken. Of ze laten zich ‘triggeren’. Zij kloppen op allerlei manieren op onze deur om binnengelaten te worden - in ons bewustzijn!

Dus, wees niet bang bij je duik naar de zeebodem! Het schaduwmonster verheugt zich op de ontmoeting met jou. Het is jou goed gezind. Het wil alleen maar gezien en erkend worden.

‘Maar toch voel ik angst! Wat kan ik eraan doen?’ hoor ik je vragen.
Om daarop een antwoord te kunnen geven, wil ik je eerst vertellen welk deel in jou die angst in stand houdt. Wat het voor een deel is dat de ontmoeting met je schaduw tegen houdt, niet wil dat je de duik doet.

Je zult meer inzicht krijgen als je mijn volgende blog leest. Over de opsplitsing van je psyche na een traumatisch gebeuren - in traumadeel, overlevingsdeel en gezond deel. 

Je bent nu gewend aan het idee van je schaduw? Ik besef, het bezorgt je ongemak. Je zult zien, als je de moed hebt het te ontmoeten, lost de monsterachtige verschijning zich op. En voel je je lichter en vrijer. 
Maar nu eerst genoeg moed verzamelen! Op welke momenten in je leven heb je je sterk en zelfverzekerd gevoeld? Die omhoog halen, dat helpt!

Bärbel Renaud


0 reacties | Reageer zelf

 
2012 - 2018 © LadyBird Counselling | Design & script © Teejo.nl